เป็นบทกลอนที่ดีมากๆๆขออนุญาตเผยแผ่ธรรมมะ

หัวใจสีขาว

อาจารย์นั่งท่องพระสูตรถึงยามค่ำ
โจรหนึ่งนำมีดคมกริบมาขู่ฆ่า
“ได้โปรดเอาเงินทั้งหมดของท่านมา”
“อยู่ในลิ้นชักนั่นแหละหนา...อย่ามากวน”

ขณะที่โจรร้ายเพลินเดินเก็บกวาด
“ทิ้งไว้หน่อยที่ในถาดอย่าขาดด้วน
ถึงเป็นโจรก็ควรรู้ควรไม่ควร
ค่าใช้จ่ายในวัดล้วนต้องใช้เงิน”

โจรทิ้งเศษเงินไว้หน่อยก่อนถอยฉาก
“ก่อนลาจากขอบคุณหน่อยอย่าห่างเหิน
เมื่อรับของจากใครแล้วอย่าทำเมิน”
โจรร้ายยิ้มอย่างเก้อเขินก่อน “ขอบคุณ”

ไม่กี่วันโจรร้ายนั้นพลันถูกจับ
ทำแผนรับสารภาพกันให้วุ่น
อาจารย์ส่งยิ้มให้ไปอย่างการุนย์
“เขาไม่ใช่คนทารุณ...เท่าที่รู้”

“เงินในวัดอาตมาเป็นผู้ให้
ก่อนเขาเดินจากไป...ขอบคุณอยู่...”
โจรนั้นยืนหลบก้มหน้าไม่กล้าดู
หลังทุกคนยินกับหูก็จากไป

เมื่อติดคุกคดีอื่นจนพ้นผิด
พลันฉุกคิดถึงอาจารย์ขึ้นมาได้
“เราเป็นโจรแท้แท้ยังห่วงใย
น่าละอายใจแค่ไหน...ไม่กลับตัว”

ขอขอบคุณ คุณกระบี่ใบไม้

Cr : dhammajak.net